Is er een wondermiddel dat stotteren genezen kan?

Het is heel verleidelijk om te zoeken naar een wondermiddeltje voor kwaaltjes en ziektes. Vaak zijn mensen op zoek naar een snelle oplossing zonder dat ze in de gaten hebben waar hun symptomen vandaan komen of wat hun aandoening veroorzaakt.

Omdat de wetenschap op het gebied van epidemieën en dodelijke ziektes vaak met grote stappen vooruitgang boekt, is het niet vreemd dat mensen met minder fatale aandoeningen verwachten dat daar ook wel een middeltje voor bestaat of zal uitgevonden worden.

Voor uiteenlopende ziektes is er tegenwoordig wel een remedie, bijvoorbeeld vervelende jeuk, hoofdpijn, haaruitval, sommige vormen van kanker of zelfs aids, dus het is niet gek dat als je stottert, je verwacht dat er voor zo’n onschuldige kwaal als een spraakprobleem zoals stotteren ook een remedie bestaat. Maar helaas, zo’n medicijn is er (nog) niet.

Stotteren zorgt ervoor dat mensen zinnen, lettergrepen of woorden herhalen of in ieder geval lang aanhouden. Vaak doen ze dit doordat ze erg angstig zijn, te opgewonden, te bewust van zichzelf zijn  of door verlegenheid of stress. Wanneer je normale mensen in een plotselinge stresssituatie zet, bestaat de reactie doorgaans ook vaak uit stamelen en stotteren omdat ze moeten zoeken naar de juiste woorden. Op deze manier kan stotteren zelfs gezien worden als een soort van systeem voor zelfverdediging. Volwassenen die een stotterafwijking hebben , lijden over het algemeen aan een laag zelfbeeld, hebben weinig zelfvertrouwen, hebben ook een zwakke persoonlijkheid en over het algemeen beschikken ze ook over zwakke sociale en communicatieve vaardigheden.

De meeste kinderen die stotteren groeien daar vanzelf overheen. Het probleem ontwikkelt zich meestal op het moment dat de kinderen leren praten, zo ongeveer op de leeftijd van 2-3 jaar. OP zich heel logisch want op die leeftijd moeten ze nog de verschillen leren in uitspraak en klanken en is het niet gek dat ze sommige favoriete klanken keer op keer herhalen.

Uit studies en observaties is gebleken dat heel veel kinderen een stotterfase hebben, maar daar gewoonlijk probleemloos overheen groeien. Degene bij wie dit niet lukt en die dus langere tijd blijven stotteren hebben vaak problemen op ander gebied.

Onder ander is gebleken dat kinderen die twee- of multitalig zijn opgevoed vaker een spraakstoornis ontwikkelen dan anderen. Deze kinderen raken in verwarring door de veelheid aan dialecten en talen die ze horen en waaruit ze kunnen kiezen. Dit leidt vaak tot stotteren.

Een andere factor die bijdraagt tot blijvende spraakproblemen is een gebrek aan ouderlijke ondersteuning en aanmoediging. Ouders die weinig aandacht hebben voor hun kind en dus niet de spraakontwikkeling in de gaten houden hebben vaker kinderen met blijvende stotterproblemen dan ouders die volledig betrokken zijn bij de ontwikkeling van hun kind. Vaak louter en alleen omdat deze kinderen niemand hadden die ze op het goede spoor zette.

Het is des te schrijnender volwassen mensen tegen te komen met allerlei sociale problemen, wanneer die stotteren.  Als de ouders beter hadden opgelet, had een deel van de problemen waarschijnlijk voorkomen kunnen worden en had het  stotteren in de meeste gevallen inmiddels aardig onder controle kunnen zijn.

Ouders die sowieso bereid zijn veel tijd te steken in het motiveren en stimuleren van hun kinderen, boeken vaak betere resultaten en dragen op een positieve manier bij aan de manier waarop mensen praten. Zeker als je kind ouder dan 10 is, zou je hem of haar moeten helpen.

Tot slot zijn het vaak de ouders die geen heil zien in stottertherapie van hun kind. Daarmee zijn deze ouders een belangrijke oorzaak voor het voortbestaan van het stotterprobleem op latere leeftijd.

Er zijn genoeg ouders die het stotteren niet de moeite waar vinden van therapie of die zich eenvoudig weg schamen voor het stotteren van hun kind. Een afwijking staat al snel voor iets abnormaals en dat is het laatste wat de ouders willen. Hoewel het aardig middeleeuws is , zijn er genoeg mensen die denken dat het een straf van god is wanneer je kind niet 100% gelijk is aan de doorsnee Nederlander.

Daarom, de enige oplossing voor stotteren is een beetje begrip. Begrijpen wat stotteren is en wat het inhoudt voor degen die er aan lijden. En dan blijken er behoorlijk wat therapieën beschikbaar voor degene die er werkelijk wat aan willen gaan doen.

Gelukkig groeien de meeste kinderen die in hun kleuterjaren stotterden, er na verloop van tijd overheen.

Bekijk ook

Hoe herken je iemand die stotterproblemen heeft

Hoe kan je iemand die stottert herkennen? Zelfs zonder dat je weet wat de symptomen zijn, kun je de mensen herkennen als je maar goed genoeg observeert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *